Pad: Ecohydrologie / Inleiding / Ondergrond, grondwater en vegetatie

Ondergrond, grondwater en vegetatie

De chemische samenstelling van het grondwater hangt nauw samen met de positie van dat water in het landschap. Tijdens het transport van infiltratiegebied naar kwelgebied verandert het water van chemische samenstelling. In het begin lijkt het op ingedikt regenwater, na een tijdje lijkt het op het water dat uit onze kraan komt: rijk aan mineralen en een neutrale zuurgraad.
Plantensoorten blijken ieder een eigen voorkeur te hebben voor een specifieke positie binnen deze gradiënt van infiltratiegebied naar kwelgebied. Ruimtelijke verschillen in de plantengroei hangen daardoor in vochtige landschappen samen met de grondwaterstand ten opzichte van het maaiveld, en met de chemische samenstelling van het grondwater. Verandert er iets aan de grondwaterstand of de grondwaterchemie, dan heeft dat invloed op de vegetatie.
Omgekeerd houdt dit in dat een bepaalde vegetatie, het voorkomen van bepaalde plantensoorten, wijst op bepaalde standplaatsfactoren. Sommige soorten zijn zo kieskeurig dat ze gebruikt kunnen worden als een soort thermometers voor de standplaats: het zijn indicatorsoorten. Zo is Ronde zonnedauw (Drosera rotundifolia) een goede indicator voor een natte, voedselarme en zure bodem.
De stroming van water zorgt voor differentiatie in het landschap: het leidt tot verschillen in chemie, in bodemgesteldheid, in de beschikbaarheid van water en zuurstof en, uiteindelijk, tot ruimtelijke verschillen in de soortensamenstelling van de vegetatie. Omgekeerd kan van de vegetatie worden afgelezen wat de invloed van het water is (indicatie). Een analyse van de wisselwerking tussen water en vegetatie in een gebied wordt een ecohydrologische systeemanalyse genoemd. Zo’n analyse stelt de ecohydroloog in staat beheerders van natuurterreinen te bedienen met een op maat gesneden advies.

 

 

 

 

De aanwezigheid van Waterviolier (Hottonia palustris) wijst op zoet water dat arm is aan carbonaat, fosfaat en stikstof. Voor zijn koolstofbehoefte is deze soort aangewezen op kooldioxide, dat vaak in hoge gehalten voorkomt in kwelwater. Vooral in zandgebieden is de soort een goede indicator voor kwel.
Foto: Rolf Roos

 

 

 

 

 

 

 

Lidsteng (Hippurus vulgaris) wijst op zoet tot zwak brak, matig voedselrijk water.
Foto: Rolf Roos
 

 

 

 

 

Groen Kennisnet, een netwerk van kennisportalen in het groene domein Zoeken in de
infobladen

(U gaat naar de
website van
Groen Kennisnet)
Groen Kennisnet, een netwerk van kennisportalen in het groene domein
Homepage
Home | Colofon | Print pagina
Zoek binnen deze website